Het sneukelgedrag van de Mastworp op een tochtige herfstdag.

In den beginne waren we slechts met een viertal die voor de toog van de "Mastworp" zaten, op wacht naar de komende gebeurtenissen van die namiddag. Maar al vlug bleek het idee om te investeren in een tweede verdiep nog zo gek niet, want al vlug hadden we daar toch een 40-tal geinteresseerden voor de sneukeltocht en anders waren ze gewoon uitgehongerd en kwamen ze op de geur van de soep af.

Een vijftal minuutjes later startte de langverwachte tocht door een zonnige en klare dag (toen nog wel). Vlug de pinten leeg gekipt in een nog lege maag. De eerste opdracht kwam al direct van pas. Een lekker koud mandarijntje kan er altijd wel in na een frisse pint. Met de pellen van de vruchten vonden we de volgende locatie. Zodus vertrokken wij naar het kleine villaatje van Vandemoortele via de Schelde. Het duurde echter niet lang of het koude mandarijntje en de frisse pint werden vergezeld van een duo "warme" Enaamse koffie en een massa cakesoorten. Het werd daar al best gezellig in het maagje. De warme koffie bracht me reeds in hogere sferen en na enige lekkages van een aantal van de deelnemers hebben wij de speurtocht vervat met een simpel kaartje.

Richting bos 't Ename aan de kant van Nederename. De grote groep werd toen meer een lange reke. Gelukkig was het niet zo ver naar de voet van de braamberg. Waar we een serieuze opflakkering kregen door een hartverwarmend jeneverke.

Sem is toen onder invloed van Geert gaan tijdrijden met een hoop tandemmers (en dit zijn er minstens twee). De leuke fotozoektocht bracht ons echter bij een nieuw probleem. Sem had zijn crossbanden wel op zijn voiture gestoken, maar had nu nog geen zin om zijn carrosserie te schaden met de trappen naar den bos te nemen.

Aldus nam hij Tessy mee op de berijdbare weg naar het volgende checkpoint, wat uiteindelijk wel de kortste weg bleek te zijn. Na het bezichtigen van de ruines van het oude Schuifelbeen zijn we dan maar weer ten velde getrokken waar ons een eindje verder een tas juintjesoepe met een mastodont van een boterham met goede boter stond te wachten. Ook werd er gedacht aan de tandartsen want vanaf nu ging de tocht verder op de kleur van fruitellekes die we langs de weg vonden. Tot groot jolijt van de kinderen onder ons natuurlijk,... en nee voor een keer was ik er niet bij.

De groten waren na de soep en een enorme stutte al opgewarmd voor een goede "dagschotel". Gelukkig ging het laatste stuk heel vlug en kwamen we uit bij een lekker warm kampvuurke ten midden van de Kattenberg. Daar stond ons nog de finale te wachten, een aantal lekkere blonde of dubbele ginger er als nel door met gamelle salami en kaas.

Het was intussen reeds pikdonker geworden. En toen hebben de meeste besloten om verder te gaan en deze dag af te sluiten bij deze lekkernijen. En zij trokken bij nachten verder huiswaarts.