Het is zaterdagavond 29 september 2007 en in tegenstelling tot de voorbije dagen is het schoon weer. De regen viel met halve bakken uit de lucht. Gelukkig maar want vanavond is het woudloperskeuken, niet dat de regen ons zou tegenhouden, maar ’t is toch geestiger als we ons ingrediënten niet constant moeten afdrogen.  Al vlug verzamelen de troepen van de mastworp en de leiding voor ‘De Mastworp’. Even is er het idee om de woudloperskeuken te laten doorgaan op het terrein. Uhhhhhhh op het terrein? Nee, toch? Er is toch maar 1 plaats om nen woudloperskeuken te beleven. Inderdaad, het bosken achter de lokalen, tussen de populieren, die telkens weer getuige mogen zijn van dit hoogculinaire spektakel. Zoals velen onder ons zouden zeggen: ‘De woudloperskeukenplekke der woudloperskeukenplekken’.

Enkele minuten later zijn alle aanwezigen al druk in de weer met het versjouwen van hout, paletten, plooibakjes vol met etenswaren en kookgerei. ’t Ja van een echte woudloperskeuken kan je niet echt meer spreken. Hout zoeken in het bos, worst met appelmoes, pattaten, ei omhuld met een dikke laag modder en voor dessert een banane met bruine suiker. Maar ja dat was vroeger en nu zijn we allen volleerde woudloperschefs. Vuren worden gestookt, stenen strategisch rond het vuur gegooid en roosters ingevet. De dans der woudloperskoks zal enkele uren doorgaan tot ze rond het vuur, met de voldoening van het opperste spijs te hebben bereid en tevens met een volle maag, belanden.

Stilaan begint iedereen zijn ingrediënten te hakken, fileren, snijden, ...  De roodgloeiende avondgeur van het bosje is al gauw verstoord door een bouquet van knisperend hout, rauwe ingrediënten en oosterse kruiden. Aziatisch is het thema. Azië, het continent van de reizende zon, met een al even unieke keuken als cultuur. Deze keuken stond vanavond in het middelpunt. Thaise, Japanse, Chinese en andere oosterse kookboeken dicteerden de meesten onder ons wat ze die avond zouden klaarmaken en verorberen. Deze keer zou het wel heel moeilijk worden om een prijs in de wacht te slepen, want wie anders dan onze Thaise vriendinnen kan er oosters koken, bakken, braden en stomen. Doch niet getreurd gaat iedereen aan de slag om het beste ervan te maken. Nervositeit in de ogen van velen wijst erop dat ze streven naar een subliem gerecht, een gerecht dat de smaakpapillen van de lieftallige jury zo’n prikkeling geven dat ze zich als het ware in een oosterse tuin van wuivende palmbomen, bloeiende orchideeën en heerlijke cocktails op warm strand begeven. De jury kon proeven van wellicht gerechten uit het zuidelijke India tot het noordelijke Japan. Veel tijd tussen het proeven door hebben ze waarschijnlijk niet gehad. Daar een nasi goreng, ginder een teriyaki, hier een tom yam kong en ga zo maar verder. Een Vietnamees voorgerechtje, een Cambodiaans noodlebereidingske en een Maleisisch zoetigheidje stond hoogstwaarschijnlijk op hun proeversmenu. Ik vond het ook steeds een luizenwerkje om als jury te mogen aantreden ;-). Na alles geproefd te hebben trok de jury zich terug om te beraadslagen over de vele hapjes die ze voorgeschoteld kregen. Dra keerden ze terug en mochten we onze prijzen in ontvangst nemen. Ook de prijzen waren aangepast aan het thema. Oosterse kookboeken, porselein, ...

Na de prijsuitreiking wordt er algauw een groot vuur gemaakt waar iedereen zich rond nestelt en wordt er met een pint nog druk nagepraat over een alweer geslaagde woudloperskeuken.